„Między światami. Słowo i obraz” – wystawa prac Moniki Pielach
Mała Galeria APK zaprasza w piątek 16 października 2026r. o godzinie 18:00 do Miejskiego Domu Kultury (Rynek Zygmunta Augusta 9) na otwarcie wystawy „Między światami. Słowo i obraz” Moniki Pielach.
Co łączy wnętrze żywej komórki z bezmiarem kosmosu? Jak opowiedzieć o tym, co czujemy, choć nie potrafimy tego nazwać? Wystawa „Między światami. Słowo i ob(...) ... więcej »
„Między światami. Słowo i obraz” – wystawa prac Moniki Pielach
Mała Galeria APK zaprasza w piątek 16 października 2026r. o godzinie 18:00 do Miejskiego Domu Kultury (Rynek Zygmunta Augusta 9) na otwarcie wystawy „Między światami. Słowo i obraz” Moniki Pielach.
Co łączy wnętrze żywej komórki z bezmiarem kosmosu? Jak opowiedzieć o tym, co czujemy, choć nie potrafimy tego nazwać? Wystawa „Między światami. Słowo i obraz” to spotkanie z abstrakcyjnym malarstwem Moniki Pielach, inspirowanym naturą, kosmosem i emocjami. Obrazom towarzyszą filozoficzne interpretacje Iwony Walentynowicz – pisarki, publicystki i doktor nauk humanistycznych. Słowo i obraz otwierają przestrzeń do osobistych odkryć oraz refleksji nad początkiem, przemianą, bliskością i tajemnicą istnienia.
Wystawę będzie można podziwiać w naszej galerii do 4 listopada, od wtorku do piątku w godz. 9:00 – 17:00 oraz w soboty od 9:00 do 14:00.
Wstęp na wernisaż oraz zwiedzanie wystawy nieodpłatne.
Serdecznie zapraszamy
APK
- - -
Monika Pielach – malarka sztuki abstrakcyjnej i rzeźbiarka. Inspirują ją natura, kosmos oraz zjawiska niewidoczne gołym okiem — dźwięk, energia i świadomość. Maluje intuicyjnie, łącząc różne techniki i eksperymentując z kolorem. Jej obrazy są mostem między światem rzeczywistym a duchowym, zaproszeniem do spojrzenia poza to, co widoczne. Organiczne kształty i przenikające się barwy przywodzą na myśl zarówno struktury przyrody, jak i odległe przestrzenie wszechświata. Artystka interesuje się tym, co kryje się pod powierzchnią rzeczywistości i wymyka się jednoznacznym opisom. Nie narzuca odbiorcy gotowej interpretacji — pozostawia mu przestrzeń na własne skojarzenia, emocje i pytania. Każde dzieło staje się początkiem osobistej podróży.
Iwona Walentynowicz – pisarka, publicystka i doktor nauk humanistycznych. W tekstach towarzyszących obrazom Moniki Pielach podejmuje tematy obecne w jej malarstwie: relację człowieka ze światem, poszukiwanie sensu i to, co trudno wyrazić słowami. Jej teksty otwierają kolejną drogę do spotkania z obrazem, pozostawiając odbiorcy miejsce na własną refleksję.
Młodzieżowym Domu Kultury Fort 49 „Krzesławice”, os. Na Stoku 27b
06-10-2026 - 19-11-2026
BEZPŁATNE
w godz. 9.00 do 19.00
„Podróż nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca”…
Ryszard Kapuściński
Tak też i jest z fotografami z Krakowskiego Klubu Fotograficznego Ewą i Januszem Gajewskimi, że ich taśma pamięci wciąż się kręci i napędza i nie pozwala zbyt długo, nie ruszać się z miejsca. Dlatego często wyruszają na fotograficzne wędrówki, by o każdej porze roku podziwiać różnorodność krajobrazu, architektury, a tak po prostu otaczającego ich piękna.
Jakiś czas temu, bo w 2016 roku zapoczątkowali swoją podróż po malowniczym Roztoczu, która trwa do dziś. Pora roku nie ma dla nich znaczenia , bo każdy czas zachwycał ich pięknem przyrody, bogactwem kulturowym. Szczególnie zwracali uwagę i umiłowali sobie przepiękne drewniane cerkwie, które z pasją fotografowali.
Fotografia, zatrzymuje je w kadrze i dlatego mieli świadomość, że dokumentują zatrzymując czas, widząc jak, niektóre z nich, doczekały się w ostatnich latach odnowienia, ale też widzieli takie, które zostały pozostawione same sobie.
Monumentalna Cerkiew w Radrużu , Hrebennem, czy wymagająca gruntownego remontu Cerkiew p.w. Opieki Bogurodzicy w Woli Wielkiej, przeniosła ich w świat pełnych inspirujących historii, które pokierowały Ewę i Janusza do dalszych poszukiwań. Tak, też się stało, kiedy wracając w lecie 2024 roku z Rumuńskiego Maramuresz, gdzie podziwiali wiele unikatowych, drewnianych cerkwi zatrzymali się Hoszowie i tu zaczęła się ich Bieszczadzka wędrówka w „Piękno zamknięte w drewnie”, czyli ich cerkiewny szlak, gdzie mogli poznawać historie cerkwi, które sięgają czasów, gdy te tereny należały do Korony Królestwa Polskiego.
Nawiedzając kolejne Cerkwie uświadamiają sobie, jak niezwykłe jest to dziedzictwo kulturowe - to nie tylko miejsce modlitwy, ale także świadectwo historii, sztuki. Dostrzegają, że budowane były zgodnie z tradycyjną architekturą wschodniosłowiańską, charakteryzującą się cebulastymi kopułami, malowanymi ikonostasami oraz bogatą ornamentyką z drewna modrzewiowego, sosnowego lub dębowego.
Ważnym przeżyciem dla nich było to, że mogli zobaczyć, podziwiać najbardziej znane cerkwie Bieszczad np. Cerkie w Smolniku, Cerkiew w Hoszowie, Cerkiew Rzepedź, Cerkiew Turzańsk, Cerkiew Komańcza, Cerkiew w Szczawnie, Cerkiew Michniowiec, Cerkiew w Jałowem, Cerkiew Równia , Cerkiew Krościenko. Najcenniejszym doświadczeniem jednak dla nich było podziwianie i fotografowanie przepięknych Cerkwi w Bystrem i Liskowate, tak od środka, mimo, że w tej chwil objęte są one pracami konserwatorskimi prowadzonymi przez Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Oddział Bieszczadzki. To tu Cerkiew odsłoniła swoje wnętrze, wszystkie elementy architektoniczne, kiedy to padające światło zmieniało swój kąt i natężenie, nadając zabytkom i drewnianym detalom architektonicznym specyficzny wygląd, kolor. Mogli tam bowiem zatrzymać ciekawą formę rozgrywki plastycznej o ulotności, i niepowtarzalności sytuacji i zjawisk. Wizję stylistyczną jednoczy nastrój mrocznej, metafizycznej tajemnicy, gdzie ostre rozbłyski świateł wydobywają z ciemności różne przedmioty, obrazy, ikony, tworząc silne akcenty i rytmy budujące kompozycję architektoniczną obrazu. Można odnieść wrażenie, że obcowanie z tym wszystkim, co tak wyraźnie emanuje z zabytkowej materii Cerkwi sprawia autorom nieustającą przyjemność, czym pragną się z widzami za pośrednictwem Fotografii, podzielić. Być może ich odbiór wywoła u jednych osób patetyczne wzruszenie, u innych zaś sentymentalną euforię lub jeszcze inne uczucia. Nie należy jednak sądzić, aby ktokolwiek pozostał obojętny na „Piękno zamknięte w drewnie” utrwalone na zdjęciach Ewy i Janusza – wrażliwych ptaków wędrownych”.
Serdecznie zapraszamy na wystawę!!
Finisaż wystawy fotograficznej „Piękno zamknięte w drewnie” - 19 listopada 2026 r. w Młodzieżowym Domu Kultury Fort 49 „Krzesławice” w Krakowie. Zapraszamy !!!
Twórczość Patrycji Mrozik charakteryzuje się intensywną kolorystyką.
Tematyka prac inspirowana jest kubizmem i fantastyką.
Tworzenie obrazów to Jej sposób wyrażania siebie, sposób komunikacji z otoczeniem, sposób na pokazanie wnętrza, uwalnianie emocji.
Patrycja Mrozik ma 23 lata. Mimo tak młodego wieku, ma na swoim koncie udział w wielu wystawach zbiorowych oraz indywidualnych. Patrycja należy do stowarzyszenia PastelArt. Zajmuje się malarstwem olejnym, akwarelowym oraz suchym pastelem.
